Przy wykonywaniu części z blachy sam projekt kształtu nie przesądza jeszcze o sposobie jego uzyskania. Równie istotne są właściwości materiału, grubość arkusza, wielkość odkształcenia oraz oczekiwania dotyczące dokładności. W zależności od użycia można spotkać detale o łatwych formach, ale również części z głębokimi zagłębieniami, przetłoczeniami i powierzchniami o zmiennym kierunku.
Tak powstają elementy tłoczone wykorzystywane w różnych konstrukcjach i urządzeniach. Z praktycznego punktu widzenia ważne jest to, że materiał podczas formowania nie zachowuje się jak sztywna płytka. Rozciąga się, przesuwa i zmienia swoją grubość, a sposób tych zmian uzależniony jest od konkretnego kształtu. Przy bardziej wymagających detalach niewłaściwe założenia przyjęte na początku mogą więc powodować kłopoty dopiero na następnym etapie wykonywania części.
Dobór metalu ma bezpośredni wpływ na przebieg całej operacji. Różne gatunki stali, aluminium czy innych stopów mają odmienne właściwości powiązane z rozciąganiem i odkształcaniem. Materiał, który świetnie kontroluje się przy płytkim formowaniu, nie musi zachowywać się w jednakowy sposób w trakcie wykonywania głębszych kształtów. W procesie zwanym jako tłoczenie metalu znaczenie ma również grubość blachy. Za ogromne odkształcenie na niewielkim obszarze może doprowadzić do miejscowego pocienienia, a następnie do pęknięcia. Z kolei przy właściwym rozłożeniu przeróbek kształtu materiał może być formowany etapami. W praktyce właśnie dlatego niektóre szczegóły wymagają kilku operacji zamiast jednej. Właściwie każdy kolejny etap zmienia sposób, w jaki materiał reaguje na nacisk, dlatego kolejność poszczególnych czynności ma znaczenie dla końcowej geometrii.
Osobnego uwzględnienia wymagają narzędzia stosowane podczas kształtowania blachy. Ich powierzchnie robocze muszą odpowiadać przewidzianej geometrii, ale równie ważne są wzajemne odległości i sposób prowadzenia materiału. Przy zbyt małym luzie może dojść do nadmiernego nacisku, jednak zbyt duża przestrzeń robocza może wpływać na dokładność formowania. W przypadku elementów o otworach i wąskich fragmentach problemem bywa także lokalne osłabienie przekroju. Czasami element wygląda poprawnie wprost po zrobieniu, lecz w trakcie następnej operacji ujawniają się odkształcenia, których uprzednio nie było widać. Z tego powodu kontrola nie zawsze ogranicza się do sprawdzenia kilku wymiarów. Przy bardziej złożonych częściach rozważa się też kształt powierzchni, położenie charakterystycznych punktów oraz zachowanie detalu po zdjęciu go z narzędzia.
Na końcową postać części wpływa też to, co dzieje się po samym formowaniu. Detal może wymagać dodatkowego gięcia, zaprojektowania otworów, łączenia z innymi częściami albo obróbki powierzchniowej. Jeżeli już takie operacje nie zostaną uwzględnione wcześniej, mogą przemienić wymiary albo kształt uzyskany podczas tłoczenia. Znaczenie moraz sprężynowanie materiału, czyli częściowy powrót do wcześniejszej formy po usunięciu obciążenia. Jego wielkość zależy w głównej mierze od rodzaju metalu, grubości oraz geometrii detalu. W produkcji seryjnej dochodzi jeszcze zużycie narzędzi, które może stopniowo wpływać na wielokrotność wymiarów. Dlatego sposób wykonywania części z blachy jest związany nie tylko i wyłącznie z samym momentem nacisku, lecz z całym przebiegiem obróbki, od przygotowania materiału i narzędzia aż po kontrolę gotowego elementu.
Warto sprawdzić: czystość techniczna.